Neem je plek en blijf staan
Mariet is een jonge ambitieuze professional die na haar afstuderen enige tijd in het buitenland gereisd heeft en nu al bijna anderhalf jaar een leuke job heeft op een advocatenkantoor.
Ze komt bij me omdat ze in de "mannenwereld" zoals ze dat noemt nog wel eens aangezien wordt voor een lief meisje, "te lief" vindt haar mentor en "ze staat niet altijd voor haar zaak." In mijn gedachte komt een uitspraak van een goede bekende: "als er een hondje met een feesthoedje op voorbij komt ga ik er achteraan". En zo zie ik Mariet ook. Als ik haar dat zeg lacht ze voluit. "die had van mij kunnen zijn!". Ze is een levenslustig mens. Ze vertelt me hoe onlangs tijdens een vakgroep overleg haar mening werd gevraagd en dat ze toen ze die gaf "bijna onderuit werd gehaald" door haar collega's. Zo herken ik haar niet, deze jonge vrouw die in haar eentje door Zuid Amerika en Azië reisde laat zich niet zomaar uit het veld slaan.
Ik vraag haar om te gaan staan op een plek in de ruimte, ze kiest een plek bij de tafel. Ik leg een aantal papieren op de tafel en vraag haar of ze zich kan voorstellen dat haar collega's hier aan tafel zitten. Daarop vraag ik haar om dat wat ze in de vergadering gezegd heeft te herhalen, en vooraf laat ik haar even in gedachten de situatie en de vraagstelling van haar collega voor zich halen. Al snel start ze haar betoog. Ik zie dat ze haar handen ineenvouwt, ze kijkt naar boven en twijfelt, "okay.." zeg ik "...en toen?" Ze maakt haar verhaal af en bij het uitspreken van haar laatste woorden doet ze een heel klein stapje terug en neemt een hap lucht die ze niet meer loslaat, het lijkt wel alsof ze zichzelf een beetje opblaast. Ze kijkt me vol spanning aan en zegt "het is ook wel een zwak betoog vind je niet?"
Ik geef haar terug dat ik haar betoog niet inhoudelijk kan beoordelen maar dat ik wél zie dat ze afstand neemt van haar stellingen en dat ze het bloedstollend spannend vindt. Ik laat haar teruggaan naar het moment waarop ze naar achteren stapte. Ik zie dat wel vaker, mensen hebben wel eens de neiging een kleine stap naar achteren te doen en staan dan niet meer op hun plek. Dat luistert heel nauw zo heb ik geleerd. Ook hier in deze sessie. Mariet neemt haar plek niet, ze doet haar verhaal en verlaat dan haar plek met een ingehouden adem alsof ze "het gevaar" al op zich ziet afkomen en klaar staat om te vluchten.
Een plek blijft nooit leeg en als jij jouw plek verlaat neemt een ander die in, dat is niet altijd goed want je wil je eigen plek innemen en niet aan een ander afstaan. Ik zie regelmatig dat mensen niet echt "op hun plek staan", terwijl ze dat zo graag willen en terwijl ze dat ook kunnen. Toch is er iets dat hen "verlegen" maakt, of onzeker. Er mist iets, we noemen dat dan een "stukje stevigheid". Naar dat iets gaan we dus op zoek.
Let eens op jezelf de komende dagen en kijk of er momenten zijn waarop je dat kleine stapje achteruit doet. Of kijk eens of er momenten zijn waarop even je adem inhoudt alsof het spannend wordt.
Kijk eens wat het met je doet.